Stanowisko Polskiej Izby Turystyki w sprawie gwarancji
13.07.2010

                                                                                                                                                 Warszawa, 8.07.2010

                                                   STANOWISKO POLSKIEJ IZBY TURYSTYKI
W SPRAWIE WARUNKÓW, JAKIM POWINNA ODPOWIADAĆ GWARANCJA UBEZPIECZENIOWA TURYSTYCZNA
                                 PO NOWELIZACJI USTAWY O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH



1. PRZEDMIOT OPRACOWANIA
 
Przedmiotem niniejszego opracowania jest kwestia, jakim warunkom powinna odpowiadać gwarancja ubezpieczeniowa turystyczna w świetle nowego art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268, z późn. zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 29 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 106, poz. 672).
W szczególności przedmiotem analizy jest kwestia, czy wzór gwarancji ubezpieczeniowej turystycznej sporządzony przez Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego (w załączeniu) jest zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych.

2. NOWE UREGULOWANIE WPROWADZONE OSTATNIĄ NOWELĄ DO USTAWY O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH 
Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych stanowi, że

Organizator turystyki jest obowiązany zapewnić klientom, na wypadek swojej niewypłacalności: pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub planowanego powrotu z imprezy turystycznej w wypadku gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną w wypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza turystyczna nie zostanie zrealizowana, a także zapewnić klientom zwrot części wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadającą części imprezy turystycznej, która nie zostanie zrealizowana z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu, przez:
a) zawarcie umowy gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, lub
b) zawarcie umowy ubezpieczenia na rzecz klientów, lub
c) przyjmowanie wpłat klientów wyłącznie na rachunek powierniczy, jeżeli wykonuje usługi turystyczne wyłącznie na terenie kraju i złoży marszałkowi województwa oświadczenie o przyjmowaniu wpłat na rachunek powierniczy.

3. DOTYCHCZASOWE UREGULOWANIE SPRZED NOWELIZACJI USTAWY O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH

Dotychczasowy przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych („Dotychczasowy Przepis”) przewidywał, że

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest obowiązany zawrzeć: a) umowę gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej albo
b) umowę ubezpieczenia na rzecz klientów
- w zakresie pokrycia kosztów powrotu klienta do kraju, w wypadku gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także na pokrycie zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych;

4. RÓŻNICA MIĘDZY DOTYCHCZASOWYM A NOWYM UREGULOWANIEM

Dotychczasowy Przepis nakładał obowiązek zawarcia umowy w przedmiocie zabezpieczenia finansowego (gwarancji) w zakresie pokrycia kosztów oraz w zakresie pokrycia zwrotu wpłat. Inaczej mówiąc, Dotychczasowy Przepis ograniczał obowiązek organizatora do posiadania zabezpieczenia, przy czym nie mogło być ono niższe od określonego przez Ministra Finansów. W art. 10 ust. 1 ustawodawca postanowił, że Minister Finansów określać będzie minimalną wysokość sumy gwarancji.
Dotychczasowy Przepis nie wymagał natomiast wyraźnie, że zabezpieczenie ma zapewniać klientom pokrycie kosztów i zwrot wpłat. Z przepisu art. 10 ustawy wynikało jedynie, że suma gwarancyjna nie mogła być niższa od minimum obliczonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów.
Tak więc ustawa sprzed nowelizacji przewidywała system zabezpieczeń finansowych, który nie gwarantował klientom pokrycia powyższych szkód w pełnej wysokości.
W rezultacie w dotychczasowym systemie zabezpieczeń finansowych, w razie wystąpienia szkody turystycznej (konieczność pokrycia kosztów powrotu do kraju oraz sfinansowanie zwrotu wpłat na imprezy turystyczne) z góry określona kwota gwarancji przewidziana umową gwarancji była przeznaczana na likwidację tych szkód – do jej wyczerpania.
Istota tego systemu zabezpieczenia sprowadzała się do tego, że klient nie miał zagwarantowanego zwrotu wpłat w pełnej wysokości oraz nie było pewne, czy kwota gwarancji pokryje koszty sprowadzenia klientów do kraju.
W znowelizowanej ustawie zmieniony został całkowicie system zabezpieczeń finansowych.
Nowy Przepis wprowadza obowiązek zapewnienia klientom pokrycia kosztów i zwrotu wpłat. Zatem różnica pomiędzy dotychczasowym a nowym systemem zabezpieczenia polega na tym, że nowy system gwarantuje każdemu klientowi pokrycie kosztów i zwrot wpłat w pełnej wysokości.
Konsekwencją dotychczasowego systemu zabezpieczeń było niepowiązanie wysokości posiadanej przez organizatora gwarancji z wysokością szkód turystycznych, które mają być pokrywane z tego zabezpieczenia. Nie istniał wymóg prawny, aby suma gwarancja musiała wystarczyć na pokrycie wszystkich szkód w pełnej wysokości. Suma gwarancyjna jest wyrażana kwotą z góry określoną, zaś liczba turystów, w interesie których jest ustanawiana gwarancja, jest wartością zmienną.
W rezultacie, w ramach dotychczasowego systemu zabezpieczenia, w przypadku powstania konieczności pokrycia kosztów sprowadzenia klientów do kraju oraz zwrotu wpłat tym, którzy jeszcze nie rozpoczęli imprezy turystycznej:
a) pokrywane były się szkody turystyczne do wyczerpania kwoty gwarancji,
b) szkody przekraczające kwotę gwarancji nie były objęte zabezpieczeniem.

5. KRYTYKA DOTYCHCZASOWEGO SYSTEMU ZABEZPIECZEŃ FINANSOWYCH PRZEZ KOMISJĘ EUROPEJSKĄ 
Opisany wyżej w ogólnym zarysie dotychczasowy system zabezpieczenia spotkał się z krytyką ze strony Komisji Europejskiej. Przedmiotem krytyki były dwie sprawy:
a) brak w ustawie o usługach turystycznych pełnego zabezpieczenia szkód,
b) preferowanie likwidacji szkód związanych ze sprowadzeniem turystów do kraju (szkody drugiego rodzaju w postaci zwrotu wpłat były likwidowane w drugiej kolejności, oraz, rzecz jasna, o ile pozostały jeszcze środki z gwarancji na zwrot wpłat).

6. STANOWISKO KOMISJI EUROPEJSKIEJ W KWESTII ZGODNOŚCI Z PRAWEM UNIJNYM REGULACJI ZABEZPIECZEŃ FINANSOWYCH W TURYSTYCE 
Podstawowym przepisem określającym wymogi odnośnie systemu zabezpieczeń jest artykuł 7 Dyrektywy Rady WE (90/314/EWG) z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U.UE L z dnia 23 czerwca 1990 r.).
Stanowi on:

Na wypadek swojej niewypłacalności organizator i/lub punkt sprzedaży detalicznej, będący stroną umowy, powinni zapewnić dostateczne zabezpieczenie umożliwiające zwrot nadpłaconych pieniędzy oraz powrót konsumenta z podróży.

Komisja Europejska zajęła stanowisko, że artykuł 7 dyrektywy 314 pozostawia dużą swobodę państwom członkowskim w wyborze odpowiednich środków realizacji wymogu posiadania zabezpieczenia finansowego. Komisja uważa jednak, że nie ma swobody interpretacyjnej jak idzie o bardzo jasno określony cel tego przepisu:

zapewnienie, że zabezpieczenie posiadane przez organizatora musi obejmować całkowity zwrot pieniędzy nadpłaconych i pokrycie pełnych kosztów repatriacji.
Dlatego też, zdaniem Komisji, nie można przyjąć rozwiązania, które w efekcie umożliwi tylko w ograniczonym zakresie zwrot nadpłaconych pieniędzy oraz niepełne pokrycie wydatków związanych z powrotem do kraju, nawet jeżeli te szkody turystyczne powstałyby w nadzwyczajnych okolicznościach.

7. ORZECZNICTWO EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU SPRAWIEDLIWOŚCI NA TLE ARTYKUŁU 7 DYREKTYWY 314

W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości rezultatem wdrożenia art. 7 Dyrektywy 90/314 do ustawodawstwa krajowego powinno być nałożenie na organizatora turystyki obowiązku posiadania wystarczającego zabezpieczenia umożliwiającego zwrot klientom nadpłaconych pieniędzy oraz powrót klienta z podróży w przypadku niewypłacalności organizatora turystyki. Zdaniem Trybunału „ani motywy uzasadnienia do dyrektywy ani sformułowanie art. 7 nie wskazują na możliwość ograniczenia gwarancji przewidzianej przez ten przepis (…). Nawet jeśli (…) ustanowienie systemu gwarancji zapewniającego pokrycie całości ryzyka określonego w art. 7 dyrektywy w praktyce może przysparzać trudności, niemniej jednak właśnie tego rodzaju system przewidziany jest przez prawodawstwo wspólnotowe. Należy zatem przyjąć, że art. 7 dyrektywy przewidujący te obowiązki jest prawidłowo wdrożony do ustawodawstwa krajowego i to niezależnie od szczegółów jego stosowania tylko wówczas, gdy osiągnięty jest cel zapewnienia konsumentowi skutecznej gwarancji zwrotu całości nadpłaconych pieniędzy oraz jego powrotu z podróży w przypadku niewypłacalności organizatora podróży” (sprawa C-140/97, punkty 63-64).
Regulacja prawna zabezpieczeń zawarta w polskiej ustawie o usługach turystycznych stała się przedmiotem skargi do Trybunału i krytyki ze strony Trybunału. Zarzucono ustawie, że nie zawiera systemu zapewniającego skuteczną gwarancję zwrotu całej sumy nadpłaconej przez klienta organizatorowi turystyki w przypadku niewypłacalności tego ostatniego.
W tym kontekście omawiany był przypadek wycieczki do Meksyku zorganizowanej przez Open Travel Group. Nie doszła ona do skutku a klienci otrzymali zwrot wpłat na poziomie 75%. Stoi to w sprzeczności ze stanowiskiem Trybunału, iż klienci powinni w takich sytuacjach otrzymywać całkowity zwrot nadpłaconej sumy oraz pokrycie całkowitych kosztów podróży.
Również w innych orzeczeniach dotyczących artykułu 7 dyrektywy 314, Europejski Trybunał Sprawiedliwości zajmował stanowisko, że w przypadku niewypłacalności organizatora, klienci powinni uzyskiwać pokrycie pełnych kosztów ich repatriacji i otrzymywać zwrot nadpłaconych pieniędzy w całości.

8. REAKCJA NA KRYTYKĘ KOMISJI EUROPEJSKIEJ: PROJEKTY NOWELIZACJI USTAWY O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH
 
Reakcją na wspomnianą wyżej krytykę ze strony Komisji Europejskiej stały się opracowane przez Ministerstwo Sportu i Turystyki projekty nowelizacji, które:
a) zmieniały art. 5 ust. 1 pkt 2 we wspomniany wyżej sposób oraz
b) likwidowały wspomniane preferencje dotyczące kolejności wypłat.
W uzasadnieniach do kolejnych projektów nowelizacji ustawy o usługach turystycznych zostało podkreślone, że celem nowelizacji jest dostosowanie systemu zabezpieczeń finansowych do wymogów dyrektywy 314.
W poniższej tabeli zamieszczone są teksty art. 5 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu przyjętym w projekcie nowelizacji skierowanym do Sejmu oraz w brzmieniu uchwalonym przez Sejm.

Projekt nowelizacji w brzmieniu skierowanym do Sejmu                                                       
Organizator turystyki jest obowiązany
2) zapewnić pokrycie w pełnej wysokości kosztów powrotu klienta do kraju, w przypadku gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu, a także pokrycie w pełnej wysokości zwrotu wpłat wniesionych przez klientów w razie niewykonania zobowiązań umownych,


Projekt nowelizacji w brzmieniu uchwalonym przez Sejm
Organizator turystyki jest obowiązany
2) zapewnić klientom, na wypadek swojej niewypłacalności, pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu lub miejsca planowanego powrotu z imprezy turystycznej w przypadku gdy organizator turystyki lub pośrednik turystyczny wbrew obowiązkowi nie zapewnia tego powrotu oraz zapewnić klientom zwrot wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną w przypadku gdy z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu impreza turystyczna nie zostanie zrealizowana oraz zapewnić klientom zwrot części wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną, odpowiadających części imprezy turystycznej, która nie zostanie zrealizowana z przyczyn dotyczących organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego oraz osób, które działają w ich imieniu, przez:

W przeciwieństwie do tekstu zamieszczonego w kolumnie 1 – w tekście z kolumny 2 nie ma wyrazów „w pełnej wysokości”. Skreślenie ich było jednak korektą stylistyczną a nie merytoryczną. Zwrot „jest obowiązany zapewnić klientom (…) pokrycie kosztów” nie może być rozumiany inaczej niż jako zapewnienie pokrycia kosztów w pełnej wysokości. Skoro bowiem ustawa nakłada obowiązek zapewnienia pokrycia kosztów powrotu, to tym samym wymaga, aby dotyczyło to każdego klienta oraz aby przedmiotem zabezpieczenia była kwota niezbędna na opłacenie powrotu.
Gdyby ustawodawca dopuszczał w odniesieniu do klienta zabezpieczenie na poziomie niższym niż 100% (to jest w niepełnej wysokości) to przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 miałby brzmienie inne niż uchwalone przez ustawodawcę nowelą z 29 kwietnia 2010 r.
Z brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 wynika, że obowiązek zapewnienia zabezpieczenia odnosi się do każdego klienta. Użycie liczby mnogiej w wyrażeniu „zapewnić klientom (…) pokrycie kosztów powrotu klientów z imprezy turystycznej do miejsca wyjazdu” wniosku powyższego nie podważa. Przepis ten należy interpretować zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na tle artykułu 7 dyrektywy 314.
Określenie w umowie gwarancji kwoty gwarancji na poziomie nie niższym od ustalonego przez Ministra Finansów minimum nie spełnia warunku posiadania zabezpieczenia wymaganego przez art. 5 ust. 1 pkt 2. Minimalna kwota gwarancji określona przez Ministra Finansów przy użyciu metod aktuarialnych stwarza tylko prawdopodobieństwo, że suma gwarancyjna, którą wypłaci gwarant, wystarczy na pokrycie wszystkich szkód wszystkich klientów organizatora.
Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 nie stanowi, że organizator winien posiadać gwarancję w wysokości nie niższej niż określona przez Ministra Finansów. Przepis ten stanowi natomiast, że gwarancja ma zapewniać pokrycie kosztów.
Ewentualne stanowisko, że z zestawienia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 z przepisem art. 10 ust. 1 (delegacja dla Ministra Finansów) wynika, że spełnia obowiązek posiadania zabezpieczenia zapewniającego pokrycie kosztów ten organizator turystyki, który ma gwarancję nie niższą od określonej przez Ministra Finansów, można podważyć następującymi argumentami:
a) art. 5 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu sprzed nowelizacji nakładał obowiązek posiadania zabezpieczenia i nie regulował kwestii jego wysokości,
b) wysokość gwarancji (na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 2 sprzed nowelizacji) wynikała wyłącznie z rozporządzenia Ministra Finansów wydawanego na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2,
c) brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 (po nowelizacji) różni się od art. 5 ust. 1 pkt 2 (sprzed nowelizacji) również tym, iż w nowym brzmieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawodawca określił, jakiego zabezpieczenia wymaga od organizatora (takiego, aby wystarczyło na pokrycie wszystkich szkód wszystkich klientów),
d) celem nowelizacji była zmiana obowiązującego systemu zabezpieczeń finansowych i dostosowanie polskiej regulacji do wymogów prawa UE (tj. dyrektywy 90/314),
e) gdyby przyjąć, że po nowelizacji gwarancja nie niższa od ustalonej przez Ministra Finansów jest zgodna z wymogiem z art. 5 ust. 1 pkt 2, należałoby dojść do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, iż zmiana wprowadzona przez ustawodawcę była tylko pozorna a cała nowelizacja – zbędna, bowiem i bez nowelizacji dotychczasowego art. 5 ust. 1 pkt 2 ustalanie minimów gwarancji należy do Ministra Finansów.

9. ZMIANA SYSTEMU ZABEZPIECZEŃ: KONSEKWENCJE PRAKTYCZNE

Uchwalenie znowelizowanego art. 5 ust. 1 pkt 2 rodzi dla praktyki zawierania umów o gwarancje m. in. następujące konsekwencje:
a) wysokość gwarancji musiałaby być określona poprzez ogólną formułę zobowiązującą gwaranta do pokrycia szkód w pełnej wysokości przy nieznanej liczbie klientów.
b) jeżeli taka formuła (lit. a) jest w odniesieniu do gwarancji niemożliwa, to wysokość gwarancji nie może być określona z góry, jednorazowo, kwotowo - na cały okres objęty gwarancją (w praktyce – na rok), ponieważ w odniesieniu do żadnej kwoty z góry ustalonej nie można powiedzieć, iż pokryje w pełnej wysokości szkody turystyczne, gdyż w momencie ustalania kwoty gwarancji nie wiadomo, ilu klientów organizatora turystyki będzie musiało skorzystać z wypłat z gwarancji;
c) ustalona w chwili wystawiania gwarancji kwota gwarancji powinna być zwiększona, jeżeli zwiększą się przychody z imprez turystycznych w porównaniu do przychodów uwzględnionych przy ustalaniu danej kwoty gwarancji;
d) wdrożenie systemu zabezpieczeń opartego o zmieniające się kwoty gwarancji wymagałoby dodatkowego monitoringu ze strony Urzędów Marszałkowskich; podwyższenie kwoty gwarancji nie może odbyć się z dnia na dzień co powoduje, że szkody turystyczne powstałe przed ustaleniem wyższej kwoty gwarancji będą pokrywane z niższej sumy gwarancyjnej, niewystarczającej do pokrycia szkód w pełnej wysokości; w takim przypadku będziemy mieli do czynienia z niezgodnością praktyki z Nowym Przepisem;
e) istnieje obawa, że nawet rozwinięcie systemu monitoringu nie stworzy pewności, iż dany organizator turystyki ma zabezpieczenie zgodne z Nowym Przepisem na wypadek swojej niewypłacalności.

10. OCENA WZORU GWARANCJI UBEZPIECZENIOWEJ TURYSTYCZNEJ OPRACOWANEJ PRZEZ URZĄD MARSZAŁKOWSKI WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO 

Postanowienie § 2 wzoru gwarancji przewiduje, że „Górną granicą odpowiedzialności Gwaranta z tytułu niniejszej gwarancji („Gwarancja”) jest kwota …………………… złotych (słownie złotych: …………….. 00/100), zwana dalej „Kwotą Gwarancji”, co stanowi równowartość kwoty ……….. EUR ( słownie: ………………..EURO) przeliczona przy zastosowaniu kursu średniego euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski po raz pierwszy w roku wystawienia gwarancji to jest w dniu ………… roku (1 EUR= ……….. zł) – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia ________”. Wzór gwarancji jest sprzeczny z Nowym Przepisem w zakresie, w jakim ogranicza wysokość sumy gwarancyjnej (§ 2 wzoru), bowiem Nowy Przepis nakłada na organizatora turystyki obowiązek posiadania takiej gwarancji, która pokryje wszystkie koszty likwidacji szkód turystycznych, to jest koszty powrotu z imprezy turystycznej oraz równowartość wpłat wniesionych przez klientów.
Wysokość tych kosztów nie jest znana w momencie wystawiania gwarancji zaś wzór gwarancji zakłada, niezgodnie z Nowym Przepisem, że koszty nie przekroczą pewnej maksymalnej kwoty określonej w paragrafie 2 wzoru gwarancji, stanowiącej sumę gwarancyjną.

Gdyby zatem dla pokrycia szkód turystycznych potrzebna była większa kwota niż określona w paragrafie 2 wzoru gwarancji, to z gwarancji pokryte zostaną szkody w niepełnej wysokości. W tym należy upatrywać sprzeczności wzoru gwarancji (§ 2) z Nowym Przepisem.
We wzorze gwarancji nie ma mechanizmu dostosowywania wysokości kwoty gwarancji do zwiększających się przychodów z imprez turystycznych.

Jeżeli gwarant może udzielić TYLKO gwarancji z określoną maksymalną kwotą, to organizator turystyki powinien posiadać oprócz takiej gwarancji również zobowiązanie innej instytucji udzielającej zabezpieczeń finansowych (np. specjalnego funduszu), że instytucja ta pokryje szkody turystyczne W ZAKRESIE NIEZASPOKOJONYM Z GWARANCJI.
Jednakże w polskim systemie zabezpieczeń finansowych w turystyce nie ma takiej instytucji. Ustawa o usługach turystycznych honoruje zabezpieczenia pochodzące z zakładów ubezpieczeń i banków.

11. WNIOSKI
 
Swoistą wykładnią art. 5 ust. 1 pkt 2 po nowelizacji i odpowiedzią na szereg kwestii poruszonych w niniejszym opracowaniu będzie projekt rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki w sprawie wzorów formularzy umowy gwarancji bankowej i umowy gwarancji ubezpieczeniowej, który określając te wzory winien kierować się potrzebą uwzględnienia wszystkich niezbędnych elementów umowy.
We wzorze gwarancji Minister ten przesądzi, czy gwarancja będzie określana kwotowo (tak jak robi się to w praktyce obecnie) i ew. jak powinien być skonstruowany mechanizm zwiększania kwoty gwarancji wraz ze wzrostem przychodów z imprez turystycznych. Oraz jakie będą obowiązki organizatora związane z dodatkowym monitoringiem, który staje się konieczny w warunkach dostosowywania kwoty gwarancji do zwiększającej się liczby turystów (i przychodów z imprez).
Jeżeli wzór gwarancji będzie operował stałą, z góry i raz ustaloną, kwotą gwarancji to, jak należy sądzić, Marszałkowie Województwa, jako beneficjenci gwarancji, przyjmować będą od organizatorów turystyki gwarancje z kwotą gwarancji nie niższą od ustalonej przez Ministra Finansów.
Czyli praktyka będzie identyczna z tą sprzed nowelizacji.
Pozostanie jednak aktualne pytanie, czy system zabezpieczeń nie wykluczający, że:
a) będą klienci, którym nie zostaną pokryte szkody środkami z gwarancji,
b) będą klienci, których szkody nie zostaną pokryte w pełnej wysokości,
jest tym systemem, który miał zostać opracowany w odpowiedzi na wspomnianą wyżej krytykę Komisji Europejskiej, zgodnie z dyrektywą 314 i orzecznictwem ETS.

Odpowiedzi na te pytania będą musiały zostać udzielone najpóźniej przy najbliższej niewypłacalności organizatora turystyki pod rządami znowelizowanej ustawy o usługach turystycznych i konieczności sprowadzenia jego klientów do kraju oraz dokonania zwrotu wniesionych przez klientów wpłat.

Jan Korsak

Prezes
Polskiej Izby Turystyki

   góra « wstecz